Avonduren in het Zuiden

With the fire still raging we can see the discussion on the cause already flaming with the same intensity. This is strange. Normally after a disaster we sympathise with the dead, the people who lost loved ones and those who lost houses and other property. The last three years we start to omit this habit, and even when the disaster is striking discussions on the cause, the effectiveness of the authorities engulf our moment of mourning and empathy. This is wrong, simply because the cause of a disaster is almost always compound and complex and in the emergency phase we need all our focus on the emergency, working on who and what can be saved. Firemen were discredited while risking their lives, mayors held accountable for not interrupting foreign trips and the sexual preferences of professionals put in the open as if is relevant for their functioning. The reason for this simultaneous raging of anger with the disaster can be attributed to social media, but then, also three years ago, soci...

Nu stokers en uitdovers het toch wel eens worden dat het warmer is geworden beweegt de discussie zich naar adaptatie. Vreemd genoeg wordt het verminderen van CO2 uitstoot afgezet tegen adaptatie. Alsof het een het andere uitsluit. Zeker een knaak kan je slechts 1 keer uitgeven. Het is natuurlijk ook zo dat als je adaptatie doet, je wilt weten waarvoor je je aanpast. Als je blijft doorstoken is dat moeilijk te bepalen. Het klimaatsysteem komt dan niet in een evenwicht of zelfs maar iets dat er op lijkt. Maar als we het over adaptatie hebben zullen ook willen definiëren wat die adaptatie inhoudt. Vooralsnog bestaat adaptatie uit het aanleggen van extra rioolbuizen en het fameuze plan om de rivieren wat meer ruimte te geven om te overstromen. Het is een adaptatie van Nederland Waterland, om heftige regenbuien managen. Op het gebied van zeespiegelstijging vertrouwen we op Rijkswaterstaat, die hebben fantastische modellen en de dijklichamen zijn al rijkseigendom en kunnen dus zonder juridi...

In de Nederlandse pers wordt het als nieuws gepresenteerd dat de branden in Griekenland, Italie en Spanje zijn aangestoken. Aangezien vrijwel geen enkele natuurbrand ontstaat door een blikseminslag, de enige natuurlijke oorzaak, omdat na een bliksem nu eenmaal meestal een regenbui volgt, is het vreemd dat men het aansteken van een bosbrand als nieuws presenteert. Feitelijk bestaan er 2 redenen waarom een bosbrand begint, ten eerste is er de opzettelijke brandstichtig en ten tweede de brandstichting door onachtzaamheid. En bij die laatste oorzaak kan ook juridische nalatigheid een rol spelen en een reden zijn de aanstichter de vervolgen. De onachtzame brandstichting is de belangrijkste oorzaak en ook vaak het moeilijkst vast te stellen. De oorzaak varieert van sigaretten peuken, barbeque rookdeeltjes tot warme auto-uitlaten die droog gras ontsteken. Origineel is ook een stukje afvalglas dat als een vergrootglas-lens wat droge blaadjes doet ontvlammen. De oorzaak kan dus al 10 jaar geled...

Het is nog een beetje vroeg om de lessen te trekken uit de Corona crisis, daarnaast hebben we er waarschijnlijk ook nog geen zin in. Laat de crisis eerst maar voorbij trekken. Toch blijven er een hoop vragen liggen, vragen die we ook niet beantwoorden na de SARS crisis, de serie crisissen die onze veeteelt hebben getroffen en leidden tot het doden van miljoenen gezonde dieren. Feitelijk moeten we een verplichting hebben om na een crisis lessen te trekken en daadwerkelijke veranderingen aan te brengen in het functioneren van ons maatschappelijk verkeer. Het begint allemaal bij het stellen van de juiste vragen. Laat ik daar maar mee beginnen: Waarom gingen we Carnaval vieren terwijl er al 6 gemeenten op 1000 km in lock down waren? Waarom werd het vliegverkeer niet eerder stil gelegd? Wat gaan we doen met de jacht en de handel in wilde dieren? Waarom zijn het aantal bedden in ziekenhuizen niet afgestemd op rampen scenario’s? Waarom is er geen draaiboek gemaakt op continentaal niveau ...