Jonge jongens

 

Doorgeslagen corpsballen, hangjongeren bij het park, opgeschoten jongeren na een avondje uit, een voetbalwedstrijd of zelfs na moskee- of kerkbezoek, ze hebben allemaal een ding gemeen. Een berg hormonen waar ze nog geen raad mee weten. In die omstandigheden is iedere vrouw of ook zichtbaar zwakkere man een potentieel doelwit. Van hoon, uitdaging of geweld, seksueel of ‘gewoon’ een pak slaag. Het gaat vaak mis in groepsgedrag, maar ook alleen, juist bij een gevoel van uitsluiting van de groep. Er zijn een paar mechanismen die dit doorslaan mogelijk maken of in check houden. De belangrijkste rem is schaamte voor het eigen gedrag. Schaamte om later bij je ouders op te moeten biechten dat je iets verkeerd hebt gedaan. Schaamte werkt dus in functie van bij wie je je moet schamen. Als de ouders in een andere stad wonen, zoals bij studenten, of in een ander land zoals bij asielzoekers, of dood zijn door oorlog, dan werkt de schaamte-rem niet of slecht. De jonge man kan zijn hormonen vrij spel geven want er volgt geen consequentie bij mensen die hij respecteert. De tweede rem op ongeremd gedrag is het vooruitzicht van geweld. Een pak slaag bij thuiskomst, maar ook voor straf een weekend thuis moeten blijven is beslist een motivatie voor prettig, wellicht schijnheilig, maar beter dat dan …, gedrag. Zichtbare aanwezigheid van politie, camera’s vallen uiteindelijk ook in die categorie, ik gedraag me want de consequentie van mijn hormonengedoe zijn te vervelend.

Opvoeding, waarin jongens wordt opgedragen hun ontwakende fysieke kracht te gebruiken voor bescherming in plaats van aanval, vormt een derde rem op ongewenst gedrag. Maar in een groep kan ook de best opgevoede jongen niet meer weten hoe het groepsgedrag te corrigeren zonder zelf consequenties, zoals uitsluiting, te ondervinden. In die zin, vormt de groep, een snelle leerschool, waar een toevallig langsfietsend meisje terecht geen boodschap aan zou moeten hebben.

Als vrouwen de nacht terug willen (..), dan zullen we allemaal moeten investeren in vaderschap. Strenge vaders kunnen pubers begeleiden tot hun man-zijn. Vooral door zelf een gerespecteerd voorbeeld te zijn, maar ook in staat om met fysiek overwicht gedrag te corrigeren. Asielzoekers onder de 30 kunnen zo een vader toegewezen krijgen en jongens die vanwege domme pech, een vader missen, met een moeder die de rol niet weet in te vullen, zouden ook zo een man toegewezen kunnen krijgen. Waar het om gaat is dat er een voorbeeld man rondloopt die de jongen kent, respecteert en ook fysiek zijn meerdere is. Jongens zonder zo een man in hun omgeving lopen het risico los te slaan en te leren ten koste van anderen. En dat willen we niet en uiteindelijk wilden die jongens dat ook niet.

Rest ons nog de geschikte vaderfiguren te vinden en te motiveren. Laat het debat daar over gaan.